Risico’s op Misdiagnostiek; van Onbegrepen Kind tot Zoekende Volwassene
Hoogbegaafde kinderen en volwassenen voelen zich geregeld ‘anders’ dan de mensen in hun omgeving. Hun cognities, emoties en gedrag kunnen soms tot onbegrip leiden bij hun directe omgeving, maar ook bij GGZ-professionals.
Zeker wanneer er een ‘mismatch’ bestaat met de sociale omgeving, het onderwijsaanbod of het werkniveau kunnen psychiatrische symptomen ontstaan of verergeren. Voorbeelden zijn depressieve symptomen, angstklachten, traumagerelateerde klachten en problemen in de persoonlijkheidsontwikkeling.
Ook kunnen hoogbegaafdheid en in aanleg aanwezige psychiatrische problematiek (zoals ontwikkelingsproblematiek als ASS en ADHD) elkaar wederzijds maskeren.
Wanneer een hoogbegaafde patiënt zich met psychische problemen meldt in de GGZ kan het zeer ingewikkeld zijn om de klachten op de juiste manier te duiden. In welke mate speelt hoogbegaafdheid een rol in de problematiek? Is er voldoende reden om een psychiatrische diagnose te stellen, en welke dan?
Dit terwijl een goede duiding van de psychische problemen essentieel is voor het zich gehoord voelen door de (hoogbegaafde) patiënt, en voor het bieden van een passende behandeling.
In deze verdiepende sessie werd het thema van misdiagnose en dubbeldiagnoses bij hoogbegaafdheid belicht vanuit het perspectief van de levensloop.
Welke psychiatrische diagnoses zijn in dit opzicht relevant op de kinderleeftijd, en welke aandachtspunten zijn er in de ontwikkeling richting volwassenheid? Hoe neem je de vroege ontwikkeling mee in de psychiatrische diagnostiek, óók wanneer een volwassene zich voor het eerst in de GGZ meldt? Hoe interpreteer je de ernst van de klachten en de mate van (dis)functioneren?
Tot slot werden aanbevelingen gedaan ten behoeve van de behandelrelatie met en de behandeling van hoogbegaafde patiënten.